Μαθήματα ζωής στο γήπεδο

Το Μουντιάλ του 2026 εκτός από το ότι, χαρακτηρίστηκε  "Μουντιάλ των πλουσίων",  λόγω των πρωτοφανών εσόδων, του τεράστιου κόστους των εισιτηρίων και των αστρονομικών χρηματικών επάθλων, για τις ομάδες, είχε και μιά ακόμη ιδιαίτερα σκοτεινή πτυχή, καθώς αμαυρώθηκε  από το επονομαζόμενο  σκάνδαλο «Μπάλογκαν», που προκάλεσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, όταν τηλεφώνησε απευθείας στον πρόεδρο της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο, ζητώντας  να αναστείλει την αυτόματη τιμωρία του Αμερικανού σταρ Φολάριν Μπάλογκαν, ο οποίος  είχε αποβληθεί με απευθείας κόκκινη κάρτα στον αγώνα με τη Βοσνία, γεγονός που σήμαινε αυτόματο αποκλεισμό.

Η αισχροκέρδεια στα Μέσα Μεταφοράς, τα βίαια επεισόδια και οι διαδηλώσεις, όπως και οι γεωπολιτικοί αποκλεισμοί φιλάθλων σε  χώρες όπως το Ιράν, όπου οι ΗΠΑ αρνήθηκαν τη βίζα ακόμη και σε επίσημα μέλη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Ιράν, δεν σκοτείνιασαν τόσο τη λαμπερή όψη της "γιορτής του ποδοσφαίρου", όσο το πέτυχε ο Ντόναλντ Τραμπ, με την ωμή παρέμβαση του και με όσα επακολούθησαν, κυρίως μετά τη νίκη του Βελγίου απέναντι στους Αμερικανούς,  με το εμφατικό 4 - 1, που έγινε αντικείμενο παγκόσμιου τρολλαρίσματος.

Απέναντι σε αυτές τις ζοφερές όψεις του Μουντιάλ, υπήρξαν και πρόσωπα, που σκόρπισαν ελπίδα, φως και ανθρωπιά, ξαναθυμίζοντας σε όλους το αληθινό νόημα του Μουντιάλ, που έχει ξεχαστεί στην εποχή της εμπορευματοποίησης, καθώς το αληθινό ποδόσφαιρο αποτελεί την παγκόσμια «κοινή γλώσσα» που ενώνει τους λαούς, καταργώντας σύνορα, κοινωνικές τάξεις και πολιτικές διαφορές.

Ενα από τα πρόσωπα αυτά ήταν ο προπονητής της Εθνικής Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, που συγκλόνισε το Μουντιάλ 2026 προχωρώντας σε μια σπαρακτική πολιτική παρέμβαση υπέρ της Παλαιστίνης, ενώ μετά τον αποκλεισμό της ομάδας του από την Αργεντινή (3-2) κατήγγειλε τη FIFA για «αδικία». 

Η κραυγή αγωνίας για την Παλαιστίνη, που εξέπεμψε ο Χασάν στη διάρκεια της επίσημης συνέντευξης Τύπου της FIFA πριν από το ματς με την Αργεντινή, όταν τόλμησε να πει πως: «Αν υπάρχει κάποιος στον κόσμο που δεν νιώθει τα δεινά των Παλαιστινίων, τότε δεν έχει ανθρωπιά», ξαναθύμισε σε όλους  πως το αληθινό Μουντιάλ είναι μια παγκόσμια πλατφόρμα, όπου οι αδικημένοι και οι ξεχασμένοι του κόσμου μπορούν να βρουν φωνή και πως η διοργάνωση δεν ανήκει στους χορηγούς, αλλά στην ανθρωπότητα και στην ανάγκη της να εκφράσει τις ελπίδες και τους πόνους της μέσα από το χορτάρι!.

Το άλλο πρόσωπου, που χάρισε απόλυτη λάμψη στο φετεινό Μουντιάλ ήταν ο  Έρλινγκ Χάαλαντ.

Και όχι επειδή οδήγησε την εθνική ομάδα της Νορβηγίας για πρώτη φορά στην ιστορία της στα προημιτελικά της διοργάνωσης, ή επειδή έβαλε πολλά γκολ. Αλλωστε άλλοι που έβαλαν περισσότερα. Ούτε επειδή  παίζει καλό ποδόσφαιρο; Υπάρχουν κι άλλοι που παίζουν καλύτερα.

O Χάαλαντ έλαμψε, γιατί είναι η ενσάρκωση του τι θα έπρεπε να είναι το ποδόσφαιρο και τα αθλήματα γενικότερα: Χαρά και παιχνίδι. Ακόμα και σε μία τόσο ψηλή διοργάνωση.

Παίζει μπάλα και σκορπίζει χαρά, γιατί παίζει σαν ένα μικρό παιδί στην αλάνα, που όταν δει άλλα μικρά παιδιά να θέλουν να τον χαιρετίσουν δεν κάνει πώς δεν τα βλέπει όπως πολλοί stars του ποδοσφαίρου. Οπως ένα παιδί με ενθουσιασμό, παρατάει τα πάντα, ακόμη και τη ζωντανή συνέντευξη τύπου και πάει και αγκαλιάζει τα άλλα παιδιά, κι επιστρέφει  το ίδιο χαμογελαστός και στους δημοσιογράφους.

 
Ο Χάαλαντ δεν έχει έπαρση. Τρέχει με την ψυχή του, γελάει με την ψυχή του, κοροϊδεύει τον εαυτό του με την ψυχή του, κάνει γκριμάτσες σαν γυμνασιοπαιδο και δεν τα παίρνει όλα πολύ στα σοβαρά

Παράλληλα μίλησε με σεβασμό για τις άλλες ομάδες μεγαθήρια, με τις οποίες αναμετράται η δική του ομάδα και δεν δίστασε να παραδεχτεί γελαστά: «χαιρομαι που πάμε καλά αλλά το πιο πιθανό είναι να χάσουμε.»

Ο Χάαλαντ έδειξε σε όλους σε αυτό το Μουντιάλ ότι, δεν έχει απολέσει την ικανότητα να γοητεύεται από τη ζωή και δεν βαριέται να παίζει για τη χαρά του παιχνιδιού.

Κι αυτό είναι το πραγματικό νόημα του ποδοσφαίρου.

Με το παιχνίδι του στο Μουντιάλ του 2026, αυτός ο Νορβηγός γίγαντας, έδωσε ένα μάθημα ζωής!