Πρόσφατα ένα νέο 16χρονο αγόρι, Άνι (Γκιάνα / Τζάνα) Ασλάν, ένας 16χρονος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη δεύτερη ομάδα του Βύρωνα Καβάλας έχασε τη ζωή του, όταν χτύπησε με το πίσω μέρος του κεφαλιού του στην περίφραξη (τοιχάκι) του γηπέδου της Παναγίας στη Θάσο.
Η υπόθεση προκάλεσε την παρέμβαση της Εισαγγελίας Καβάλας και προανάκριση από το Αστυνομικό Τμήμα Θάσου, για τα αίτια της τραγωδίας, που ψάχνουν τις προδιαγραφές ασφαλείας του συγκεκριμένου γηπέδου, τις αποστάσεις της περίφραξης από τις γραμμές του αγωνιστικού χώρου, η ύπαρξη ή μη προστατευτικών υλικών, καθώς και το καθεστώς αδειοδότησης της αθλητικής εγκατάστασης.
Το ερώτημα που ανακύπτει από το τραγικό περιστατικό δεν είναι απλώς ρητορικό, είναι εξοργιστικό και δυστυχώς, διαχρονικό: Λεφτά δεν υπάρχουν για τα γήπεδα στην περιφέρεια; Ή μήπως υπάρχουν, αλλά η ασφάλεια των παιδιών μας κοστολογείται πολύ χαμηλότερα από τις βιτρίνες και τα έργα εντυπωσιασμού;
Η πρόσφατη τραγωδία στη Θάσο, με τον πρόωρο και άδικο χαμό του 16χρονου ποδοσφαιριστή Άνι Ασλάν, άνοιξε διάπλατα μια πληγή που η ελληνική επαρχία κρύβει εδώ και δεκαετίες κάτω από το χαλί της αδιαφορίας. Ένα παιδί, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, έχασε την ισορροπία του πάνω στη διεκδίκηση της μπάλας, έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του στην περίφραξη του γηπέδου της Παναγίας. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά, άφησε την τελευταία του πνοή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας.
Η παρέμβαση της Εισαγγελίας Καβάλας είναι η αυτονόητη εξέλιξη και ενδεχομένως να αποδοθούν και ευθύνες εκεί που αναλογούν.
Όμως, η Πολιτεία και η αθλητική οικογένεια, δεν μπορούν πλεόν να εθελοτυφλούν.
Είναι δυνατόν το 2026 να διεξάγονται επίσημοι αγώνες σε γήπεδα-παγίδες θανάτου;
Είναι δυνατόν η «ζώνη ασφαλείας» γύρω από τις γραμμές του πλάγιου άουτ να είναι ανύπαρκτη και τα παιδιά να παίζουν δίπλα σε τσιμέντα, σίδερα και ακάλυπτες περιφράξεις;
Όταν ζητούνται κονδύλια για τη συντήρηση, τον εκσυγχρονισμό και την ασφάλεια των περιφερειακών γηπέδων, η μόνιμη επωδός της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αρμόδιων φορέων είναι η έλλειψη πόρων.
Για άλλες, όμως, δραστηριότητες και «δημόσιες σχέσεις», τα ταμεία φαίνεται να γεμίζουν ως δια μαγείας. Η ασφάλεια των ερασιτεχνών αθλητών, των νέων παιδιών που απλώς θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο στον τόπο τους, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια ή ως δευτερεύον έξοδο.
Η εισαγγελική έρευνα οφείλει να φτάσει μέχρι το κόκαλο και να αποτελέσει το εφαλτήριο για να κλείσουν οριστικά όλα τα ακατάλληλα γήπεδα στην Ελλάδα, μέχρι να γίνουν ασφαλή.
Αν δεν υπάρχουν χρήματα για την ασφάλεια των παιδιών μας, τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ούτε πρωταθλήματα. Το οφείλουμε στη μνήμη του Άνι και σε κάθε παιδί που ξεκινάει από το σπίτι του για να χαρεί το παιχνίδι και καταλήγει σε ένα νοσοκομείο.
Είναι μιά ευκαιρία ΤΩΡΑ, που έρχονται και εκλογές...