Δύο πυλώνες που θα έπρεπε να προστατεύουν τη ζωή, τη νεολαία και τις αξίες, έχουν μετατραπεί σε ένα κοινό, αδιαπέραστο δίκτυο διαφθοράς. Εκεί όπου το «μαύρο χρήμα», το παράνομο στοίχημα και το εμπόριο του πόνου γίνονται ένα, με την ανοχή μιας πολιτείας που μονίμως «παρακολουθεί» κατόπιν εορτής.
Και το ερώτημα που προκαλεί την κοινή λογική είναι: Γιατί τώρα;
Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο 2026, να γίνει μια ανώνυμη καταγγελία, για να κινητοποιηθούν οι αρχές και να ανακαλύψουν ότι, ένα ολόκληρο δίκτυο, που είχε στηθεί από το 2018, υπεξαιρούσε εκατομμύρια ευρώ από δωρεές για άρρωστα παιδιά, τζογάρωντας μάλιστα τα λεφτά αυτά σε στημένα παιχνίδια;
Τώρα δείχνουν όλοι να πέφτουν από τα σύννεφα. Ομως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, το κράτος και οι αρμόδιοι φορείς είχαν μπροστά τους, στα συρτάρια τους, ήδη από το 2023, τα σαφή συμπεράσματα και την έκθεση-κόλαφο του Χαράλαμπου Βουρλιώτη, για τέτοιου είδους ΜΚΟ.
Ο επικεφαλής της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος είχε παραδώσει μια «χρυσή βίβλο» με όλα τα red flags. Είχε χαρτογραφήσει με ακρίβεια τις μεθόδους της απάτης, υποδεικνύοντας τις ΜΚΟ που διαχειρίζονται τον πόνο ασθενών παιδιών ως την πρώτη, την πιο επικίνδυνη «κόκκινη σημαία» για οικονομικά εγκλήματα. Τα στοιχεία ήταν εκεί. Οι προειδοποιήσεις ήταν γραπτές, επίσημες και κατηγορηματικές. Και όμως, κανένας δεν έψαχνε.
Γιατί δεν έψαχνε κανείς από το 2023; Διότι το οικοδόμημα είναι δομημένο έτσι ώστε να συντηρεί τη σιωπή και να καλύπτει τις διασυνδέσεις.
Κι αν νομίζει κανείς ότι, η σαπίλα περιορίζεται στα γήπεδα της Γ' Εθνικής του ποδοσφαίρου, πλανάται πλάνην οικτρά. Φαίνεται πως το καρκίνωμα έχει κάνει μετάσταση σε όλο τον ελληνικό αθλητισμό.
Και δεν είναι τυχαίο ότι, γι΄αυτό το λόγο ο κ. Βουρλιώτης έβαλε στο μικροσκόπιο της έρευνας του όλες τις οικονομικές συναλλαγές διαιτητών και παραγόντων σε όλο το φάσμα του επαγγελματικού αθλητισμού, καθώς οι καταιγιστικές αποκαλύψεις για το ελληνικό μπάσκετ (το πολύκροτο «Basketgate») καταδεικνύουν ότι, η χειραγώγηση αγώνων και το παράνομο στοίχημα είναι πλέον θεσμικοί εταίροι των πρωταθλημάτων μας.
Κι εδώ βρίσκεται το πιο εξοργιστικό και σκοτεινό σημείο της υπόθεσης, που αφορά τις καθυστερήσεις στη Δικαιοσύνη, οι οποίες οδηγούν στην παραγραφή.
Τα αδικήματα παραγράφονται, οι υπαίτιοι πέφτουν στα μαλακά ή απαλλάσσονται λόγω παρέλευσης των νόμιμων προθεσμιών, και το σύστημα αυτοκαθαρίζεται μόνο στα χαρτιά. Οι εγκληματικές οργανώσεις γνωρίζουν καλά ότι, αν κερδίσουν χρόνο, κερδίζουν την ελευθερία τους. Η δικαιοσύνη που καθυστερεί, είναι μια δικαιοσύνη που, στην πράξη, αμνηστεύει το έγκλημα.
Εστω και τώρα, την ύστατη στιγμή, εάν η πολιτεία δεν μετατρέψει ΤΩΡΑ τη «χρυσή βίβλο» της Αρχής για το Ξέπλυμα σε καθημερινό "εργαλείο", τότε η αδράνεια δεν είναι αμέλεια. Είναι συνεννοχή!
.