Ελαμψε η Εθνική του μικρού και ασήμαντου Κουρασάο, της χώρας με τη μικρότερη έκταση και τον λιγότερο πληθυσμό, μετά την Ισλανδία, που κατάφερε να ξεχωρίσει απέναντι σε χώρες ποδοσφαιρικά - μεγαθήρια, επειδή είχε έναν τερματοφύλακα, τον Ελόι Ρουμ που αν και ο γηραιότερος
"μάγεψε" τα πλήθη με το ακατάβλητο σθένος του, δείχνοντας σε όλους ότι, άλλο είναι το μπόι κι άλλο το "ανάστημα"!
Οπως κι ένα άλλο περιστατικό με τους οπαδούς της Αργεντινής, που βρήκαν χαμένο πορτοφόλι στην εξέδρα και έψαξαν τον ιδιοκτήτη με συνθήματα και μάλιστα κατάφεραν να τους ακούσει και να το παραλάβει γελώντας, ενώ το κοινό τον αποθέωνε, είναι ένα ακόμη μάθημα ήθους και αλληλεγγύης του ποδοσφαίρου.
Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, η σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαίρου κατάφερε και πάλι, να επικρατήσει με δύο περιστατικά:
Tη δολοφονία ενός 15χρονου σε συμπλοκή με οπαδικό υπόβαθρο, στην Καλλιθέα, προκαλεί θλίψη αλλά και οργή, για το γεγονός ότι, παρά τους νόμους και τα δήθεν μέτρα κατά της αθλητικής βίας από την Πολιτεία, χάθηκε η ζωή ενός ακόμη παιδιού από σχεδόν συνομιλήκους του αντίπαλης ομάδας.
Tην αποκάλυψη ότι, αρχηγός σε εγκληματική οργάνωση στη Βόρεια Ελλάδα, που δραστηριοποιείτο στη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, σε ληστείες, ξυλοδαρμούς και φθορές με αθλητικό υπόβαθρο φέρεται ότι, είναι εμπλεκόμενος για υπόθαλψη στην υπόθεση της δολοφονίας του Κλεομένη στην Καλαμαριά!
Συμπέρασμα;
Tο άθλημα με τη μεγαλύτερη απήχηση στον πλανήτη, θα μπορούσε να διδάσκει ήθος, πολιτισμό και ανθρωπιά και όχι βία και αδικία!
Ακούει κανείς;