Η Μπιζού δεν είναι πιά εδώ. Ομόρφαινε τη ζωή μου με κάθε τρόπο και ακόμη και στις τόσο δύσκολες τελευταίες ημέρες της, έφτανε μιά ματιά της, για να παίρνω ελπίδα ότι, θα τα καταφέρει.
Δεν πιστεύω στον Παράδεισο. Αλλά εάν υπάρχει, η Μπιζού σίγουρα θα είναι άγγελος και θα τρέχει, θα τρέχει, θα τρέχει στο χορτάρι, που τόσο της άρεσε.
Τώρα δεν πονάει, δεν είναι κουρασμένη, δεν είναι περιορισμένη σε ένα κλουβί νοσοκομείου. Ισως και να τρέχει ξανά δίπλα στην καταγάλανη θάλασσα, όπως τα προηγούμενα καλοκαίρια μαζί μου.
Δεκαέξι χρόνια δεν με άφησε και δεν την άφησα ποτέ μόνη!
Τώρα είναι η πρώτη φορά...
