ΠΗΓΗ: "AΔΕΚΑΣΤΟΣ" στην "κυριακάτικη δημοκρατία"
Μισός αιώνας... δίκη!
Η Αμερική και ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην κέρδισαν τον πόλεμο με το Ιράν, η χώρα μας όμως σίγουρα τον έχασε!
Οχι πόλεμο με βόμβες και πυραύλους, αλλά έναν μεγάλο δικαστικό πόλεμο, όπου η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία έχει απωλέσει πολλάπλως το κύρος της το τελευταίο διάστημα, έχασε και αυτή τη μάχη, ενώ με τις αποφάσεις της, εξέθεσε και τη χώρα μας σε πανευρωπαικό επίπεδο..
Ο "ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ" αποκαλύπτει μία απίστευτη ήττα της χώρας μας, σε μιά δικαστική μάχη, όπου η Ελλάδα υποχρεώθηκε να αποζημιώσει το Ιρανικό δημόσιο, λόγω της αδιανόητης καθυστέρησης των ελληνικών δικαστηρίων.
Οπως προκύπτει από το διατακτικό της απόφασης του Ευρωπαικού Δικαστηρίου, η υπόθεση αφορά δικαστική αντιδικία της ελληνικής με την Ιρανική Τράπεζα, η οποία κράτησε περισσότερο από 33 χρόνια!
Και βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά, που η Ελλάδα καταδικάζεται από το Ευρωπαικό Δικαστήριο, για τις καθυστερήσεις στην απονομή της δικασιοσύνης, με πρόστιμα τα οποία επαβαρύνεται ο έλληνας φορολογούμενος, όμως η συγκεκριμένη υπόθεση ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στη βραδύτητα, καθώς ξεπέρασε τα 33 χρόνια, γεγονός πρωτοφανές.
Ας τα πάρουμε από την αρχή:
Η υπόθεση αφορούσε την Τράπεζα Saderat Iran, η οποία ίδρυσε υποκατάστημα στην Αθήνα.
Στις 7 Μαίου 1980, η τότε Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας (ΑΤΕ) κατέθεσε αγωγή κατά της Ιρανικής Τράπεζας, ζητώντας αποζημίωση για "παράνομες πράξεις".
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1980 η Ιρανική Τράπεζα πέρασε στην "αντεπίθεση" και κατέθεσε αγωγή κατά της ΑΤΕ, ενώ στις 22 Μαρτίου 1984 η ΑΤΕ αντέδρασε, καταθέτοντας δεύτερη αγωγή κατά της προσφεύγουσας τράπεζας του Ιράν, για τόκους.
Η υπόθεση πέρασε από σαράντα κύμματα και εξελίχτηκε μέσα από αναβολές και καθυστερήσεις, μέχρι που το 2010 το Πρωτοδικείο της Αθήνας εξέδωσε απόφαση, που υποχρέωνε την Ιρανική Τράπεζα να καταβάλλει στην ΑΤΕ ποσά 325.727,77 συν τόκους και 150.752,22 ευρω συν τόκους.
Ακολούθησε νέα προσφυγή της Τράπεζα Saderat Iran, η οποία άσκησε έφεση υποστηρίζοντας ότι, οι αξιώσεις της ΑΤΕ είχαν παραγραφεί, σύμφωνα με την πενταετή προθεσμία παραγραφής, αμφισβητώντας την εφαρμογή του νόμου 4332/1929, που προέβλεπε εικοσαετή παραγραφή, για τις εξιώσεις της ΑΤΕ.
Το Εφετείο απέρριψε την έφεση, κρίνοντας ότι, οι ευνοικές για την ΑΤΕ διατάξεις εξακολουθούσαν να ισχύουν, παρα τη μετατροπή της σε ανώνυμη εταιρία το 1990, λόγω του ειδικού νομικού καθεστώτος της ως κύριου φορέα στήριξης της αγροτικής πίστης.
Ο Αρειος Πάγος επιβεβαίωσε την απόφαση του Εφετείου.
Η Ιρανική Τράπεζα χρησιμοποίησε άλλα "όπλα" στην δικαστική αντιδικία με την ΑΤΕ και προσέφυγε στο Ευρωπαικό Δικαστήριο (ΕΔΔΑ) επικαλούμενη παραβίαση δικαιωμάτων, λόγω της υπερβολικής διάρκειας της διαδικασίας και της έλλειψης αποτελεσματικής προσφυγής.
Τελικά, 45 χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 2025, δημοσιεύτηκε η απόφαση του ΕΔΔΑ, που έκρινε μεν την προσφυγή της τράπεζας του Ιράν ως απαράδεκτη, με το σκεπτικό ότι, δεν διέθετε "υπάρχουσα περιουσία" ή "νόμιμη προσκοκία", αλλά απλά την ελπίδα ότι, το χρέος της προς την ΑΤΕ δεν θα θεωρούνταν εισπράξιμο, λόγω συντομότερης προθεσμίας παραγραφής.
Ωστόσο το Ευρωπαικό Δικαστήριο διαπίστωσε παραβίαση της εύλογης διάρκειας της δίκης, καθώς η διαδικασία διήρκεσε περισσότερο από 33 χρόνια για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας.
Επίσης διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 13, καθώς το ελληνικό νομικό σύστημα δεν προσέφερε αποτελεσματικό ένδικο μέσο, για την καταγγελία της υπερβολικής διάρκειας της διαδικασίας.
Τελικά το 2025, το Ευρωπαικό Δικαστήριο επιδίκασε στην Ιρανική Τράπεζα 9.000 ευρω, για ηθική βλάβη και 3.075 ευρώ για δικαστικά έξοδα.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που η χώρα μας καταδικάζεται από το ΕΔΔΑ για μη δίκαιη δίκη και κυρίως για πρωτοφανείς καθυστερήσεις στην εκδίκαση των υποθέσεων.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία η φύση των παραβιάσεων σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την παράγραφο 1 του
άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, η οποία κατοχυρώνει το δικαίωμα στη χρηστή απονομή δικαιοσύνης και δη το δικαίωμα σε δίκη εντός εύλογης προθεσμίας (ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης).
Μετά την καταδίκη της χώρας μας από το ΕΔΔΑ, για την υπόθεση με την Ιρανική Τράπεζα, τα σκήπτρα για τη δεύτερη θέση στην καθυστέρησνη απονομής της δικαιοσύνης κρατάει καθαρίστριας, η οποία εργαζόταν από το 1984 στο Ιπποκράτειο Γενικό Νοσοκομείο.
Προσέφυγε στις 22 Ιουνίου 2001 κατά του νοσοκομείου, διεκδικώντας 75.739,72 ευρώ για μισθολογικές προσαυξήσεις και επιδόματα που, όπως υποστήριζε, δεν της είχαν καταβληθεί. Παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις της για προσδιορισμό δικασίμου (το 2004, 2007, 2009 και 2010), η πρώτη συζήτηση ορίστηκε το 2012 αλλά αναβλήθηκε για τη συλλογή στοιχείων σχετικά με προηγούμενη αγωγή της.
Νέα δικάσιμος προσδιορίστηκε το 2015 και στις 20 Απριλίου του ίδιου έτους το Πρωτοδικείο Αθηνών έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, επιδικάζοντας 21.250,66 ευρώ με τόκους, απορρίπτοντας ωστόσο αξιώσεις ως παραγεγραμμένες.
Η καθαρίστρια άσκησε έφεση, η οποία εκδικάστηκε με μεγάλη καθυστέρηση, λόγω μεταξύ άλλων και της αποχής των δικηγόρων, τον Δεκέμβριο του 2017. Τον Νοέμβριο του 2018 το Εφετείο τροποποίησε εν μέρει την πρωτόδικη απόφαση. Ακολούθησε αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου, η οποία απορρίφθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2020. Η απόφαση καθαρογράφηκε και κατέστη διαθέσιμη στις 9 Απριλίου 2020.
Συνολικά, η διαδικασία διήρκεσε 18 χρόνια, 9 μήνες και 18 ημέρες.
