Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Βουλή: Με 137 «ναι» πέρασε η Εξεταστική για τα κόκκινα δάνεια – 157 «παρών»

Στην ονομαστική ψηφοφορία συμμετείχαν συνολικά 294 βουλευτές, εκ των οποίων 137 ψήφισαν «υπέρ», 157 δήλωσαν «παρών»

ΠΗΓΗ: iEidiseis

Aνοιξε ο δρόμος για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα κόκκινα δάνεια, τα funds και το πρόγραμμα «Ηρακλής», καθώς η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε 137 θετικές ψήφους, υπερβαίνοντας το απαιτούμενο όριο των 120 βουλευτών.

Με ευρεία στήριξη από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και χωρίς να καταγραφεί ούτε μία αρνητική ψήφος, η Ολομέλεια της Βουλής ενέκρινε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής που θα διερευνήσει τη διαχείριση των κόκκινων δανείων, τη δράση των funds και τις κρατικές εγγυήσεις του προγράμματος «Ηρακλής».

Στην ονομαστική ηλεκτρονική ψηφοφορία συμμετείχαν συνολικά 294 βουλευτές, εκ των οποίων 137 ψήφισαν «υπέρ», 157 δήλωσαν «παρών»

Η πρόταση, που κατατέθηκε από την πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, και εννέα βουλευτές του κόμματος, εξασφάλισε 17 περισσότερες θετικές ψήφους από τις 120 που απαιτούνται για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης.

Στο επίκεντρο της κοινοβουλευτικής έρευνας θα βρεθούν οι κρατικές αποφάσεις, το θεσμικό και εποπτικό πλαίσιο, οι τιτλοποιήσεις και η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, οι κρατικές εγγυήσεις του προγράμματος «Ηρακλής», καθώς και οι συνέπειές τους για το Δημόσιο, τους οφειλέτες και την οικονομία.

Ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον αποκτά το εύρος της έρευνας, καθώς η Ρένα Δούρου ξεκαθάρισε από το βήμα της Βουλής ότι δεν εξαιρείται καμία κυβέρνηση και δεν πρόκειται να υπάρξει επιλεκτική διερεύνηση, συμπεριλαμβάνοντας ρητά και την περίοδο διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα.

Δείτε το νέο τρέιλερ της "Δίκης στον Σκάι" (ΒΙΝΤΕΟ)


Η "Δίκη στον ΣΚΑΪ", στη νέα εποχή.

Η αθλητική εκπομπή των μεγάλων αποκαλύψεων, δίνει πάλι τον τόνο για να μη μείνει τίποτε στο σκοτάδι.  

ΘΕΜΑ: Ο νέος δρόμος της Εθνικής Ελλάδος - Στο studio ο ταμίας της ΕΠΟ Στέργιος Αντωνίου.

ΑΝΑΛΥΣΗ: Η αθέατη πλευρά της 11ης αγωνιστικής  - Σχολιάζει ο δημοσιογράφος Γιώργος Μπούζος. 

Όλες οι επίμαχες φάσεις με τον πρώην διαιτητή FIFA Γιάννη Σταυρίδη. 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ: Οι άγνωστες πτυχές του ντόπινγκ - Αναλύουν ο αθλητίατρος Σταύρος Χάντζος και η δημοσιογράφος Αργυρώ Γιαννουδάκη.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ:  Η ανάκριση για το κύκλωμα στοιχηματισμού  - Το δικαστικό ρεπορτάζ της Μαίρης Μπενέα. 

Τριάντα εννέα χρόνια "Δίκη", με τον Κυριάκο Θωμαΐδη.

Το μακροβιότερο talk show, τη Δευτέρα, στις 10 το βράδυ, ζωντανά, στην υβριδική τηλεόραση του ΣΚΑΪ και σε μαγνητοσκόπηση, μιάμιση ώρα μετά τα μεσάνυχτα, στον ΣΚΑΪ.

Ενα σύγχρονο "ΟΧΙ" στο φασισμό από τη Διευθύντρια του Γυμνασίου Μαραθώνα

 Ετεροχρονισμένο για τη στήλη, αλλά βαθιά διαχρονικό το μήνυμα της  Διευθύντριας του Γυμνασίου Μαραθώνα για την 28η Οκτωβρίου, με θέμα το σύγχρονο «Όχι» της εκπαιδευτικής κοινότητας στον ψηφιακό φασισμό, το bullying και τη σιωπή

Η διευθύντρια του Γυμνασίου Μαραθώνα, κ. Ανδρίτσου, με θάρρος και παρρησία έδωσε μιά ξεχωριστή έννοια,  για το φασισμό.

Στο λόγο της η εκπαιδευτικός, απευθυνόμενη σε γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές, κατέδειξε γιατί η εθνική αυτή επέτειος δεν αποτελεί μια τυπική αναδρομή στο παρελθόν, γεμάτη ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ιστορικά ονόματα, αλλά αποτελεί πρωτίστως μια διαρκή υπενθύμιση και ένα κρίσιμο μάθημα για το παρόν και το μέλλον. Το ιστορικό «Όχι» του ελληνικού λαού δεν υπήρξε απλώς η απόρριψη ενός διπλωματικού τελεσιγράφου, αλλά η καθολική άρνηση μιας κοινωνίας να υποταχθεί στον φασισμό και τον ναζισμό, υπερασπιζόμενη με θυσίες το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας.

«Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί καθηγητές, αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μαζευόμαστε στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας για να τιμήσουμε την 28η Οκτωβρίου 1940. Για πολλούς, η μέρα αυτή μοιάζει με μια απλή σελίδα σε ένα βιβλίο Ιστορίας, γεμάτη ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ονόματα του παρελθόντος. Όμως, η γιορτή αυτή δεν είναι απλώς μία επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση και, πάνω από όλα, ένα μάθημα για το παρόν και το μέλλον μας.

Το «Όχι» που φώναξε τότε ο ελληνικός λαός δεν ήταν απλά μια απάντηση σε ένα
τελεσίγραφο. Ήταν η άρνηση μιας ολόκληρης κοινωνίας να υποταχθεί στον φασισμό και τον ναζισμό, σε δύο ιδεολογίες που αιματοκύλισαν τον κόσμο. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας βγήκαν στους δρόμους αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν κάποιοι, γιατί ήξεραν ότι υπερασπίζονταν το πιο πολύτιμο αγαθό: την ελευθερία.

Σήμερα, κοιτάζουμε γύρω μας την Ευρώπη και βλέπουμε κάτι ανησυχητικό: ο
φασισμός θεριεύει ξανά τα τελευταία χρόνια. Δεν έρχεται πλέον με τη μορφή ξένων στρατών. Κρύβεται πίσω από την οθόνη του υπολογιστή μας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα λόγια εκείνων που προσπαθούν να μας πείσουν να μισήσουμε τον διπλανό μας, τον διαφορετικό, τον μετανάστη, τον αδύναμο.

Τι είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους στον φασισμό σήμερα; Ο φόβος, η
καχυποψία και η αδιαφορία. Ο μεγάλος Γερμανός δραματουργός Μπέρτολτ Μπρεχτ, ζώντας ο ίδιος την άνοδο του ναζισμού, μας έδειξε στα μονόπρακτά του πώς ο φασισμός μπαίνει μέσα στα σπίτια μας και διαλύει τις πιο ιερές ανθρώπινες σχέσεις.

Στο μονόπρακτό του «Ο Σπιούνος», βλέπουμε δύο γονείς να τρέμουν από τον φόβο
μέσα στο ίδιο τους το σαλόνι, επειδή υποψιάζονται ότι ο μικρός τους γιος -που έχει
ενταχθεί στη φασιστική νεολαία- θα τους καταδώσει στην αστυνομία επειδή είπαν μια ελεύθερη κουβέντα.

Για τη φύση αυτής της απειλής που επιστρέφει όταν οι άνθρωποι σωπαίνουν, ο
Στρατής Τσίρκας στο βιβλίο του «Το Κουτί» έγραψε λόγια που μοιάζουν σαν να
γράφτηκαν σήμερα: «Κοιτάχτε τους καλά αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχουν
πρόσωπο, έχουν μια μάσκα φτιαγμένη από το φόβο που σκορπάνε και το φόβο που
νιώθουν. Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, έρχεται από το πιο βαθύ, το πιο
σκοτεινό παρελθόν του ανθρώπου... Όταν τους ακούτε να μιλάνε για τάξη, να ξέρετε πως εννοούν τη σιωπή των νεκροταφείων. Όταν τους ακούτε να μιλάνε για πατρίδα, εννοούν το δικό τους ιδιοτελές συμφέρον, βαμμένο με το αίμα των άλλων.»

Γι' αυτό το μίσος και τον παραλογισμό, η Διδώ Σωτηρίου πρόσθεσε στα «Ματωμένα Χώματα»:

««Κίρκη είναι ο πόλεμος, ανοίγει χάσματα στις ψυχές και στα έθνη, και το μίσος και η θηριωδία του πολέμου αποδεικνύονται πάντα πιο δυνατά από την αγάπη.
.....Ανθρωπάκο, εσύ που δεν σου φταίει σε τίποτα ο διπλανός σου, πώς γίνεσαι
θηρίο; Πώς σε μεθάνε με το αίμα; Μην ξεχνάς πως η λευτεριά κοστίζει ακριβά, μα η υποταγή κοστίζει ακόμα ακριβότερα.»

Ως νέα γενιά, ως μαθητές, έχουμε χρέος να μην γίνουμε αυτά τα «θηρία». Η δική μας υποταγή σήμερα είναι η σιωπή μας. Όταν ανεχόμαστε τον ρατσισμό στο σχολείο μας, όταν προσπερνάμε το bullying, όταν σωπαίνουμε μπροστά στην αδικία, τότε αφήνουμε την «πανούκλα» του φασισμού να κερδίσει έδαφος. Όπως έγραψε ο Γάλλος φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ στην «Πανούκλα», το κακό μπορεί να κοιμάται για χρόνια και να ξυπνήσει ξαφνικά:
«Το μικρόβιο της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ. Μπορεί να μείνει κοιμισμένο για δεκαετίες ολόκληρες μέσα στα έπιπλα και στα ρούχα... Και ίσως θα ερχόταν μια μέρα που, για τη δυστυχία και το μάθημα των ανθρώπων, η πανούκλα θα ξυπνούσε και πάλι τα ποντίκια της για να τα στείλει να πεθάνουν σε μια ευτυχισμένη πόλη.»

Αυτή η πανούκλα δεν πρέπει να μας βρει απροετοίμαστους. Όμως, ας μην κοιτάμε
μόνο μακριά. Ας κοιτάξουμε και εδώ, μέσα στο ίδιο μας το σχολείο. Σήμερα, στο δικό μας σχολείο, δοκιμαζόμαστε καθημερινά από τις «ασθένειες» της εποχής μας – την αποξένωση, την επιθετικότητα, τον ψηφιακό φανατισμό, την έλλειψη ενσυναίσθησης.

Απέναντι σε αυτές τις παθογένειες, προσπαθούμε καθημερινά, ο καθένας από τον
δικό του ρόλο, να αντιτάξουμε κάτι διαφορετικό. Με τον διάλογο, με την αναγνώριση της αξιοπρέπειας του άλλου, με τον σεβασμό στα όρια του διπλανού μας, πασχίζουμε να βρούμε λύσεις. Σκοπός μας είναι να συμπορευτούμε και να
συμβιώσουμε, με την ανώτερη ελπίδα να μεταμορφώσουμε αυτή τη συνύπαρξη σε
κάτι όμορφο.

Αυτή η ανάγκη για μεταμόρφωση μας φέρνει στο μυαλό το ομώνυμο, εμβληματικό
έργο του Φραντς Κάφκα, τη «Μεταμόρφωση». 

Εκεί, ο ήρωας ξυπνά μεταμορφωμένος σε ένα αποτρόπαιο έντομο, βιώνοντας την απόλυτη απομόνωση και την αδυναμία επικοινωνίας με το περιβάλλον του. Μέσα από αυτή τη σκοτεινή αλληγορία, ο Κάφκα μας αφήνει ένα κρίσιμο, έμμεσο μήνυμα: αν χάσουμε την ανθρώπινη επαφή, τον σεβασμό και τη ζεστασιά, αν αφεθούμε στην αδιαφορία της κοινωνίας, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ίδια μας την ανθρώπινη υπόσταση. 

Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στο έργο:

«Αν δεν μπορούσαν πια να συνεννοηθούν, τότε η κατάσταση θα γινόταν πραγματικά απελπιστική. [...] Ήταν η ανάγκη να βρεθεί μια γέφυρα, ένας τρόπος να ακουστεί η φωνή του μέσα στο σκοτάδι, εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν μόνο ένα ξένο, ακατανόητο Ov.»

Αυτή τη «γέφυρα» προσπαθούμε να χτίσουμε καθημερινά στο σχολείο μας. Όπως
μας διδάσκει ο Μενέλαος Λουντέμης στο «Ένα παιδί μετράει τ' άστρα»:

«Χρειάζεται να έχεις ένα μάτι ανοιχτό και μια σκέψη που δεν αλυσιδώνεται... Γιατί η μεγαλύτερη σκλαβιά δεν είναι αυτή που σου επιβάλλουν με τη βία, αλλά αυτή που δέχεσαι ο ίδιος μέσα σου όταν σωπαίνεις μπροστά στο άδικο. Όσο υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που αρνείται να σκύψει το κεφάλι, το σκοτάδι έχει ήδη χάσει.»

Ξέρουμε καλά ότι, τις περισσότερες φορές, δεν μπορούμε να δούμε άμεσα τα απτά
αποτελέσματα αυτής της προσπάθειάς μας και της καθημερινής μας θυσίας. Όμως,
είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή, αυτές οι συζητήσεις που κάνουμε σήμερα με τους
μαθητές μας, αυτές οι μικρές ανάσες σεβασμού, θα αναδυθούν στην πιο καίρια, την
πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής τους.

Γιατί εμείς, μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα, είμαστε σαν τους μεσαιωνικούς
εργάτες, που ξεκινούσαν να χτίζουν έναν πελώριο ναό. Ήξεραν ότι αυτό το έργο θα
ολοκληρωνόταν μετά από 200 ή 300 χρόνια. Ήξεραν ότι οι ίδιοι δεν θα τον έβλεπαν ποτέ τελειωμένο. Κι όμως, συνέχιζαν να λαξεύουν την πέτρα με υπομονή και αφοσίωση, γιατί πίστευαν σε έναν απώτερο, ανώτερο σκοπό.

Έτσι κι εμείς. Με τη συζήτηση, με την πειθώ και όχι πάντα τιμωρητικά, χωρίς να
προκαλούμε τον φόβο, προσπαθούμε να χτίσουμε ελεύθερες συνειδήσεις.

Συνειδήσεις που θα ανθίσουν μετά από χρόνια, ακόμα κι αν εμείς δεν θα είμαστε πια κοντά για να το δούμε. Αυτό είναι το δικό μας «Όχι» στο σκοτάδι, αυτή είναι η δική μας προσφορά στο μέλλον.

Γιατί, όπως μας θυμίζει ο Γιάννης Ρίτσος στη «Ρωμιοσύνη»:

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτω απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»

Ας συνεχίσουμε να χτίζουμε αυτόν τον ναό του δικαίου και της ανθρωπιάς.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα!»

Πολυτεχνείο: Εισαγγελική παρέμβαση για τον αστυνομικό που χτύπησε διαδηλώτρια στο κεφάλι

Οι συνθήκες της αναίτιας επίθεσης σε βάροςδιαδηλώτριας, που καταγράφηκε σε βίντεο, θα διερευνηθούν από την Εισαγγελία.




Την παρέμβαση του Προισταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αριστείδη Κορρέα προκάλεσε  η υπόθεση της αναίτιας επίθεσης αστυνομικού σε βάρος διαδηλώτριας, μετά το πέρας της πορείας για το Πολυτεχνείο.

Ο κ. Κορρέας διέταξε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση, με στόχο να διερευνηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε το περιστατικό.

Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα σχετικά με τα επεισόδια που σημειώθηκαν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, έπειτα από την ολοκλήρωση της πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η Ελληνική Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση, η οποία έχει ως εξής:

«Σχετικά με περιστατικά που σημειώθηκαν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μετά την ολοκλήρωση της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου, ανακοινώνεται ότι, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, κινείται η διαδικασία για τη μετακίνηση ενός αστυνομικού από την Υπηρεσία του, και εξετάζεται η επιβολή του διοικητικού μέτρου της διαθεσιμότητας, στο πλαίσιο της διενεργούμενης Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (Ε.Δ.Ε.).

Σημειώνεται ότι αντίστοιχη διαδικασία μετακίνησης είχε εφαρμοστεί και σε βάρος αστυνομικού, για περιστατικό που σημειώθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2026, στον σταθμό του Μετρό «Ομόνοια».

Ο νόμος ισχύει και εφαρμόζεται για όλους, χωρίς εξαιρέσεις, με μηδενική ανοχή σε περιστατικά άσκησης παράνομης βίας. Κάθε καταγγελία ή περιστατικό που αφορά τη συμπεριφορά αστυνομικών διερευνάται με την απαιτούμενη σοβαρότητα, με γνώμονα τη νομιμότητα, τη διαφάνεια και τη διασφάλιση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην Ελληνική Αστυνομία».

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Όταν το "ταμείο" νικάει το ήθος



Δεκαεπτά Νοεμβρίου σήμερα. Μια ημέρα φορτισμένη, μια ημέρα μνήμης που μας υπενθυμίζει τη δύναμη της νεολαίας, την αξία της ανιδιοτέλειας και την ανάγκη να αντιστέκεσαι σε ό,τι σάπιο προσπαθεί να επιβληθεί. 

Κι όμως, κοιτάζοντας γύρω μας στον ελληνικό αθλητισμό, αναρωτιέσαι τι απέμεινε από αυτές τις αξίες. Πώς φτάσαμε από τα ιδανικά της καθαρής προσπάθειας και της συλλογικότητας, στην απόλυτη εμπορευματοποίηση της συνείδησης;

Μήπως πλέον είναι ρομαντική αυταπάτη ότι, ο αθλητισμός είναι το τελευταίο οχυρό αρχών σε μια κοινωνία που παραπαίει? Και ότι, το γήπεδο, το παρκέ και το πλατό είναι χώροι ιεροί, όπου τα παιδιά μαθαίνουν να πέφτουν, να σηκώνονται, να σέβονται τον αντίπαλο και να τιμούν τον ιδρώτα τους?

Οι αποκαλύψεις που διαδέχονται η μία την άλλη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι η φυσιολογική κατάληξη ενός συστήματος που, αντί να υπηρετεί τον αθλητισμό, τον χρησιμοποιεί ως βιτρίνα, ως μοχλό πίεσης και, τελικά, ως όχημα ωμής διαφθοράς.

Από πού να ξεκινήσουμε?

Από τον «βασιλιά των σπορ», το ποδόσφαιρο, που εδώ και χρόνια μοιάζει να πνίγεται στη δική του τοξικότητα? Η από τους φακέλους της UEFA για ύποπτους αγώνες στις μικρές –και όχι μόνο– κατηγορίες και  τις ατέρμονες κόντρες για τη διαιτησία, με τις ανακοινώσεις - δηλητήριο πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής? 

Και η σκυτάλη της παρακμής πέρασε και αλλού. Στο πολύκροτο «Basketgate», εκεί όπου η «πορτοκαλί θεά» βρέθηκε στο στόχαστρο και της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος. 

Δικογραφίες-φωτιά, καταγγελίες για χειραγώγηση αγώνων, παρεμβάσεις σε διαιτητικούς ορισμούς, συνομιλίες, μηνύματα και προφυλακίσεις. 

Όταν το ίδιο το θεσμικό οικοδόμημα ενός αθλήματος, που μας χάρισε τις μεγαλύτερες εθνικές υπερηφάνειες τίθεται υπό δικαστική διερεύνηση, ποιος τολμά να μιλήσει στα νέα παιδιά για «ευ αγωνίζεσθαι»;

Ή μήπως να κοιτάξουμε το ακόμη πιο σκοτεινό, το απάνθρωπο πρόσωπο της σήψης; 

Το σκάνδαλο της ΜΚΟ που, αντί να στηρίζει παιδιά με καρκίνο και σπάνιες παθήσεις, μετέτρεπε τις δωρεές της κοινωνίας σε πολυτελή ζωή και, σύμφωνα με τις διωκτικές αρχές, διοχέτευε μέρος των παράνομων εσόδων στη χειραγώγηση ποδοσφαιρικών αγώνων. Να εμπορεύεσαι τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία των γονιών και την αλληλεγγύη του κόσμου για να στήνεις ματς. Εδώ η λέξη «ντροπή» μοιάζει απελπιστικά φτωχή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε η υπόθεση του Οδυσσέα Δήμα να χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά του αθλητικού ιδεώδους. Οκτακόσια εβδομήντα ένα (871) χάπια και αμπούλες με απαγορευμένες ουσίες, μπλοκάκια με ονόματα, καταγγελίες για χορήγηση αναβολικών σε αθλητές – ακόμη και στον ανήλικο γιο του. Ένας άνθρωπος που, λόγω ονόματος και ιδιότητας προπονητή, όφειλε να είναι θεματοφύλακας της καθαρής προσπάθειας, κατηγορείται ότι μετέτρεψε την προπόνηση σε χημικό πείραμα με θύματα νέους ανθρώπους.

Γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Η απάντηση είναι σκληρή, αλλά ξεκάθαρη: γιατί επιτρέψαμε στον σκοπό να αγιάζει κάθε μέσο.Η «νίκη» έγινε εμμονή και εμπόρευμα. Όταν το αποτέλεσμα –είτε σε επίπεδο μεταλλίων, είτε σε επίπεδο τηλεοπτικών συμβολαίων και στοιχηματικού κουπονιού– αποφέρει χρήμα, εξουσία και επιρροή, το ήθος περισσεύει.

Η ατιμωρησία έθρεψε το τέρας. Για χρόνια, τα σκάνδαλα στον ελληνικό αθλητισμό κουκουλώνονταν κάτω από το χαλί της «οικογενειακής ηρεμίας» ή ξεχνιόντουσαν μόλις έμπαινε το επόμενο γκολ.

Οι παράγοντες έγιναν «ιδιοκτήτες» συνειδήσεων. Άνθρωποι χωρίς καμία αθλητική παιδεία είδαν στα σωματεία, τις ΠΑΕ, τις ΚΑΕ και τις ομοσπονδίες ένα εύκολο πεδίο κοινωνικής ανέλιξης, ξεπλύματος χρήματος και εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Ο αθλητισμός δεν αρρώστησε μόνος του. Τον αρρώστησαν αυτοί που τον είδαν ως ευκαιρία πλουτισμού και προβολής. Αυτοί που νοθεύουν τα σώματα των αθλητών με ουσίες, τα πρωταθλήματα με «φιλικά» σφυρίγματα και την ίδια την κοινωνία με κάλπικη φιλανθρωπία.

Μια μέρα σαν τη σημερινή, που μας θυμίζει ότι οι αγώνες δίνονται για αξίες και όχι για ανταλλάγματα, το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο πιεστικό: υπάρχει άραγε η βούληση να σπάσει το απόστημα μέχρι το κόκαλο;

Γιατί αν η Δικαιοσύνη δεν φτάσει μέχρι τέλους –χωρίς εκπτώσεις, χωρίς «παραθυράκια» και χωρίς προστάτες– τότε το μόνο που θα απομείνει στους αγωνιστικούς χώρους θα είναι άδειες κερκίδες και χαμένες γενιές. Και τότε, δεν θα φταίει κανένας διαιτητής και καμία ομοσπονδία. 

Η ευθύνη θα ανήκει στον καθένα μας!


Όταν το showcar MCL40 της McLaren κατέκτησε την Αθήνα (vid.)












Ένα μοναδικό tour 126 χιλιομέτρων από την Allwyn, γεμάτο εντυπωσιακές εικόνες και αυθόρμητες αντιδράσεις


Για δύο ημέρες, το showcar MCL40 της McLaren μετέτρεψε την Αθήνα σε πίστα …ενθουσιασμού. Από την Ομόνοια και το Σύνταγμα μέχρι την Αθηναϊκή Ριβιέρα, τον Πειραιά και τα βόρεια προάστια, το MCL40 άφησε το δικό του αποτύπωμα στην πρωτεύουσα, διανύοντας 126 χιλιόμετρα γεμάτα ήχο, ενέργεια, εντυπωσιακές εικόνες και αυθόρμητες αντιδράσεις.

Με αυτό το θεαματικό tour, η Allwyn έφερε την ενέργεια της McLaren Racing στην καρδιά της Αθήνας, ανεβάζοντας τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία λίγο πριν το Allwyn | McLaren Racing LIVE IN ATHENS.

Το βίντεο καταγράφει το «ταξίδι» του MCL40, ξαναζωντανεύοντας τις μοναδικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της πόλης, έχοντας τη σπάνια ευκαιρία να δουν το showcar να περνάει δίπλα τους.


https://youtu.be/CeECvm6K-fA


18+ επίγειο, 21+ ψηφιακό |Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΕΠ | Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας | ΕΟΠΑΕ – ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ: 1114| Παίξε Υπεύθυνα

Μια μέρα γεμάτη σινεμά στη Θεσσαλονίκη – Το Future Frames έφερε στο επίκεντρο νέους δημιουργούς με την υποστήριξη της Allwyn

 









Κινηματογραφικές προβολές, δημιουργικές συναντήσεις, νέες ιδέες και φυσικά η μοναδική ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης. Το 67ο  Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου, έδωσε για ακόμη μία χρονιά τον δικό του παλμό στην πόλη, γεμίζοντας τις κινηματογραφικές αίθουσες και τους δρόμους με εικόνες, ιστορίες και ξεχωριστές στιγμές.

Ανάμεσα στις πολυσυζητημένες προβολές της διοργάνωσης, ήταν και οι ταινίες του Future Frames, το οποίο παρουσιάστηκε από την Allwyn, φέρνοντας στο προσκήνιο τη νέα γενιά του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Το Future Frames είναι μια πρωτοβουλία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι και δίνει κάθε χρόνο σε δέκα ανερχόμενους σκηνοθέτες από όλη την Ευρώπη την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, να αποκτήσουν πολύτιμες εμπειρίες και να κάνουν τα επόμενα βήματα στην κινηματογραφική τους πορεία, με την υποστήριξη του European Film Promotion και της Αllwyn.

Στην παρουσίαση του Future Frames, που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, το κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει τις ταινίες Sad Girl Weekend και Self-Sown και να γνωρίσει από κοντά τους δημιουργούς τους, Δημήτρη Τσακαλέα, Λήδα Βαρτζιώτη και Ντέιβιντ Σαμπέιν. Μαζί τους, ο σκηνοθέτης Χρήστος Νίκου, μέντορας των δέκα νέων δημιουργών του προγράμματος για το 2026, μοιράστηκε σκέψεις και εμπειρίες γύρω από την κινηματογραφική δημιουργία, τη σημασία της προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας και τις προκλήσεις της νέας γενιάς.

Πώς ήταν, όμως, να ζεις από κοντά αυτή την ημέρα στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Όλη η κινηματογραφική ατμόσφαιρα, οι ξεχωριστές στιγμές και ο παλμός της διοργάνωσης μέσα από ένα POV video:

18+ επίγειο, 21+ ψηφιακό | Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΕΠ | Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας | ΕΟΠΑΕ – ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ: 1114 | Παίξε Υπεύθυνα