Το ανησυχητικό αυτό στατιστικό στοιχείο παρουσιάστηκε από τον αθλητικό εισαγγελέα Απόστολο Γραμμένο στο πλαίσιο ανάλυσης για την ποινική αντιμετώπιση της αθλητικής βίας (μετά τον Ν. 5085/2024), ο οποίος μάλιστα παραδέχτηκε ότι, οι 67 δικογραφίες οδηγήθηκαν στο αρχείο, επειδή στάθηκε αδύνατο να ταυτοποιηθούν οι δράστες.
Κι αυτό είναι το πιό απογοητευτικό και ίσως και επικίνδυνο.
Αυτό όμως δεν είναι λύση. Αλλά η εύκολη μετατόπιση του προβλήματος.
Η πραγματικότητα, όπως αποτυπώνεται πλέον ξεκάθαρα, είναι ότι τα μέτρα στα γήπεδα δεν εξαφάνισαν τη βία· απλώς τη μετέφεραν.
Η οπαδική βία δεν είναι ένα απλό αθλητικό παράπτωμα που διορθώνεται με μερικά pixel παραπάνω στις οθόνες της αστυνομίας. Είναι βαθιά κοινωνική βία. Είναι η εκτόνωση μιας γενιάς που εγκλωβίζεται στην περιθωριοποίηση, στην έλλειψη προοπτικής και στην κουλτούρα του μίσους. Όταν το κράτος επενδύει εκατομμύρια σε συστήματα παρακολούθησης αντί να επενδύσει στην παιδεία, στην κοινωνική μέριμνα, στην πρόληψη μέσα στα σχολεία και στη δημιουργία υγιών διεξόδων για τους νέους, απλώς θεραπεύει το σύμπτωμα και αδιαφορεί για την ασθένεια.
Αντί, λοιπόν, οι θεσμικοί παράγοντες να αναρωτιούνται πόσες κάμερες χρειάζονται για να μη βγαίνουν «άγονες» οι δικογραφίες, ας αναρωτιηθούν επιτέλους γιατί φτάσαμε να έχουμε τόσους οργισμένους νέους έτοιμους να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν για μια φανέλα. Η κοινωνική βία δεν νικιέται με φακούς υψηλής ευκρίνειας, αλλά με βαθιές τομές στις αιτίες που τη γεννούν. Όσο το επίσημο κράτος και οι λειτουργοί του αρνούνται να κοιτάξουν τη ρίζα του προβλήματος, οι κάμερες απλώς θα καταγράφουν, με υψηλή ανάλυση, την κοινωνική μας αποτυχία.

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpeg)
.png)