Μπορεί η στέγαση να αποτελεί άπιαστο όνειρο για τους νέους αλλά η κυβέρνηση επιμένει να δαπανά εκατομμύρια ευρώ σε ευρωπαϊκά πρόστιμα λόγω απάνθρωπων συνθηκών στις φυλακές, αντί να επενδύει σε κοινωνική πολιτική
ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ειδικός συνεργάτης
Την ώρα που χιλιάδες φοιτητές και νέοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, διαδηλώνοντας για το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγαση απέναντι σε μια απάνθρωπη αγορά ακινήτων, που γιγαντώνεται με την απουσία της κοινωνικής μέριμνας, η κυβέρνηση, αντί να εφαρμόσει κοινωνική στεγαστική πολιτική, επιλέγει να ξοδεύει δημόσιο χρήμα, εξαγοράζοντας με εκατομμύρια ευρώ τις καταδίκες της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για τις άθλιες, μεσαιωνικές συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το ελληνικό Δημόσιο έχει πληρώσει το ποσόν των 3 εκατομμυρίων ευρώ κατά την τελευταία πενταετία (2021 – 2026), προκειμένου να καλύψει το κόστος από τις ευρωπαϊκές καταδίκες, για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές και τα σωφρονιστικά καταστήματα!
Προτεραιότητες
Η ζοφερή αυτή εικόνα αποτυπώνει τις πραγματικές προτεραιότητες της πολιτικής Μητσοτάκη, που προτιμά να συντηρεί τη βαρβαρότητα παρά να επενδύει στο μέλλον των νέων, αφού από τη μία πλευρά η νέα γενιά στερείται τις σπουδές της, γιατί δεν μπορεί να καλύψει ένα νοίκι, ενώ από την άλλη το ελληνικό Δημόσιο έχει δημιουργήσει μια «μαύρη τρύπα» 3 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος πενταετίας, προκειμένου να διαχειριστεί τις διεθνείς νομικές συνέπειες της κυβερνητικής αναλγησίας της.
Σύμφωνα με στοιχεία από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το ποσόν των 3 εκατομμυρίων ευρώ είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής, μακροχρόνιας κυβερνητικής επιλογής να «κουκουλώνει» τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντί να προχωρά σε σωφρονιστική μεταρρύθμιση. Η ακριβής στατιστική αποτύπωση αυτού του κόστους κατά την πενταετία 2021 – 2026 αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας καθώς:To μεγαλύτερο μέρος του ποσού των 3 εκατομμυρίων και συγκεκριμένα 2,5 εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν για «σιωπηρούς» συμβιβασμούς. Συγκεκριμένα, πρόκειται για το κόστος 17 μαζικών εξωδικαστικών συμβιβασμών (φιλικών διακανονισμών) που έκανε το ελληνικό Δημόσιο με κρατουμένους, οι οποίοι είχαν προσφύγει στο Στρασβούργο. Η κυβέρνηση επέλεξε να πληρώσει αδρά από τα δημόσια ταμεία για να «θαφτούν» οι υποθέσεις και να αποφευχθούν επίσημες καταδικαστικές αποφάσεις που θα αμαύρωναν τη διεθνή εικόνα του «επιτελικού κράτους».
Eπίσης 282.000 ευρώ είναι το συνολικό – σωρευτικό ποσόν που αναγκάστηκαν να επιδικάσουν τα ίδια τα ελληνικά δικαστήρια έως τον Μάιο του 2026, βάσει του άρθρου 6Α του Σωφρονιστικού Κώδικα, που θεσμοθετήθηκε υπό ευρωπαϊκή πίεση ως μηχανισμός αναχαιτίσεως των προσφυγών, για τις συνθήκες κράτησης. Το ποσόν αυτό που επιδίκασαν τα ελληνικά δικαστήρια αντανακλά την επίσημη παραδοχή των απάνθρωπων συνθηκών εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας.
Τέλος, επιβλήθηκαν πρόστιμα «δίκαιης ικανοποίησης», είναι τα απευθείας πρόστιμα που επιβάλλει το ΕΔΔΑ σε όσες υποθέσεις δεν κατέστη εφικτό να εξαγοραστούν εκ των προτέρων. Αφορούν καταδίκες της χώρας μας σε ποινές που κυμαίνονται από 1.000 έως 9.500 ευρώ ανά άτομο.
Του λόγου το αληθές επιβεβαιώνουν δύο αποφάσεις-κόλαφος του ΕΔΔΑ που εκδόθηκαν ταυτόχρονα στα τέλη Αυγούστου 2026 και ξεσκεπάζουν το διαχρονικό πρόβλημα του υπερπληθυσμού στις φυλακές, με κοινό στοιχείο την έλλειψη προσωπικού χώρου κάτω από το κρίσιμο όριο των 3 τετραγωνικών μέτρων.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε συστηματικά το Αρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (απαγόρευση απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης) σε δύο διαφορετικά καταστήματα κράτησης στις φυλακές Πατρών και στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα. Το δικαστήριο έκρινε ότι οι κρατούμενοι στοιβάζονταν σε κοιτώνες όπου ο προσωπικός χώρος περιοριζόταν στα 2,81 τ.μ. (όταν κρατούνταν 8 άτομα σε πραγματική επιφάνεια 22,5 τ.μ.) ή μόλις στα 2,87 τ.μ. σε μικρότερα κελιά 3 ατόμων.
Η ελληνική κυβέρνηση υποστήριξε ότι οι κοιτώνες είχαν επιφάνεια 28,6 τ.μ., χωρίς όμως να προσκομίσει πρωτογενή αποδεικτικά στοιχεία, όπως κατόψεις ή οικοδομικά έγγραφα. Το ΕΔΔΑ δέχθηκε τελικά τον ισχυρισμό των προσφευγόντων ότι η πραγματική επιφάνεια ήταν 22,5 τ.μ., στοιχείο το οποίο ενισχυόταν και από έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων.
Ασφυκτικές συνθήκες
Οταν στους συγκεκριμένους κοιτώνες κρατούνταν οκτώ άτομα, ο προσωπικός χώρος που αναλογούσε σε κάθε κρατούμενο περιοριζόταν στα 2,81 τ.μ. Σε άλλα κελιά, όταν κρατούνταν τρία άτομα, ο διαθέσιμος χώρος έφθανε μόλις τα 2,87 τ.μ. ανά κρατούμενο.
Ανάλογη ήταν η κρίση του ΕΔΔΑ αυτή τη φορά για τις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα. Οι προσφεύγοντες υποστήριξαν ότι κρατούνταν σε κελιά μικρότερα των 10 τ.μ. μαζί με τουλάχιστον τρεις ακόμη κρατουμένους, με αποτέλεσμα ο προσωπικός χώρος τους να είναι μικρότερος από 3 τ.μ. Η ελληνική κυβέρνηση αντέτεινε ότι τα κελιά είχαν επιφάνεια μεταξύ 10 και 11,65 τ.μ. και ότι η επίσημη χωρητικότητα του καταστήματος κράτησης είχε ξεπεραστεί μόνο περιστασιακά και σε μικρό βαθμό. Ωστόσο, δεν προσκόμισε συγκεκριμένα στοιχεία για τον αριθμό των κρατουμένων που βρίσκονταν σε κάθε κελί. Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι, χωρίς τέτοια στοιχεία, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι είχε ανατραπεί ο ισχυρισμός των προσφευγόντων ότι διέθεταν λιγότερα από 3 τ.μ. προσωπικού χώρου.
Παράλληλα, από τους επίσημους πίνακες που προσκόμισε η ίδια η κυβέρνηση προέκυπτε ότι σε τέσσερις από τις εννέα καταμετρήσεις ο πληθυσμός της φυλακής είχε υπερβεί την προβλεπόμενη χωρητικότητά της. Για το Δικαστήριο, η έλλειψη προσωπικού χώρου δεν μπορούσε να θεωρηθεί ούτε σύντομη ούτε περιστασιακή ή αμελητέα. Και στην περίπτωση αυτή διαπιστώθηκε παραβίαση του άρθρου 3 ΕΣΔΑ.
Οταν η Πολιτεία αδυνατεί να στεγάσει τους φοιτητές της, αλλά εμφανίζεται πρόθυμη να σπαταλάει δημόσιο χρήμα για να «στεγάζει» τη βαρβαρότητα και να εξαγοράζει «σιωπή», τότε «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας»!
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» θα συνεχίσει να ξεσκεπάζει το πραγματικό πρόσωπο αυτής της υποκρισίας.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.png)
.png)