"Όταν μια μάνα γίνεται απειλή για το σύστημα
Υπάρχει μια βολική υπεκφυγή στον δημόσιο λόγο: να βαφτίζεις «υπερβολή» κάθε ηθική καταγγελία.
Υπάρχει μια βολική υπεκφυγή στον δημόσιο λόγο: να βαφτίζεις «υπερβολή» κάθε ηθική καταγγελία.
Όμως αυτό που εκτυλίσσεται τους τελευταίους μήνες απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι υπερβολή. Είναι στοχευμένη απαξίωση. Και δεν προέρχεται μόνο από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση. Ούτε για «σκληρό ροκ».
Πρόκειται για μια συντονισμένη προσπάθεια εξευτελισμού ενός προσώπου που τόλμησε κάτι ασύγγνωστο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα: να σηκώσει κεφάλι χωρίς να ζητήσει άδεια, να μιλήσει χωρίς κομματικό προστάτη, να απαιτήσει δικαιοσύνη χωρίς ανταλλάγματα.
Όταν η εξουσία κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο
Η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να αντιμετωπίσει τη Μαρία Καρυστιανού με υπαινιγμούς, διαρροές, ειρωνεία και συστηματική πολιτική υποτίμηση δεν συνιστά απλώς αυταρχική συμπεριφορά. Αποτελεί συνειδητή διολίσθηση σε πρακτικές απαξίωσης του αντιπάλου, έξω από κάθε πλαίσιο θεσμικής αντιπαράθεσης.
Δεν πρόκειται για «σκληρή πολιτική». Πρόκειται για την επιλογή της ηθικής απογύμνωσης ενός προσώπου που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα.
Γιατί απέναντι σε μια γυναίκα που ενσαρκώνει τη θυσία, την επιμονή και το ηθικό ανάστημα, ένα σύστημα εξουσίας που έχει μάθει να λειτουργεί με όρους ελέγχου και επικοινωνιακής υπεροχής αποκαλύπτει τα όριά του.
Ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών και το πρόσωπο που τον εξέφρασε δημόσια, μετατράπηκαν από «ενοχλητική υπενθύμιση» σε πολιτικό πρόβλημα. Και όταν το σύστημα νιώθει ότι απειλείται, δεν απαντά με επιχειρήματα. Απαντά με λάσπη.
Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση
Το πιο αποκαλυπτικό – και ίσως το πιο θλιβερό – στοιχείο είναι ότι οι επιθέσεις δεν προέρχονται μόνο από τη Νέα Δημοκρατία. Προέρχονται και από κόμματα της αντιπολίτευσης που βλέπουν καθαρά τον κίνδυνο: όχι να «δικαιωθεί» η Καρυστιανού, αλλά να τους αφαιρέσει ψηφοφόρους.
Γιατί αν μια πολιτική κίνηση που γεννήθηκε από κοινωνικό πόνο, έξω από μηχανισμούς, έξω από κομματικές επετηρίδες, βρει ανταπόκριση, τότε καταρρέει ένα θεμελιώδες αφήγημα: ότι «μόνο τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να κυβερνήσουν».
Έτσι, βλέπουμε μια παράδοξη σύμπλευση: άλλοι την κατηγορούν για «πολιτική εκμετάλλευση του πένθους», άλλοι για «αφέλεια», άλλοι για «επικινδυνότητα», κι άλλοι – πιο ύπουλα – προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως «εργαλείο άλλων».
Όλα εκτός από αυτό που πραγματικά είναι: μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε.
Χειρότερα από το σήμερα;
Η απάντηση είναι δυσάρεστη, αλλά αναγκαία: ναι, μπορεί να υπάρξει χειρότερο.
Και το χειρότερο δεν είναι μια άλλη κυβέρνηση. Είναι μια κοινωνία που παραιτείται.
Γιατί, ας το πούμε καθαρά: την ευθύνη για την πορεία μιας χώρας δεν την έχουν μόνο οι κυβερνήσεις. Την έχουν πρωτίστως οι λαοί.
Όταν ο πολίτης αποδέχεται τον εξευτελισμό ως «πολιτική κανονικότητα», όταν χειροκροτεί την απαξίωση του διαφορετικού, όταν φοβάται να στηρίξει κάτι νέο επειδή «δεν ξέρει πού θα βγει», τότε η παρακμή γίνεται συλλογικό έργο.
Ανοίξτε τα μάτια σας
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι «μεσσίας». Ούτε εγγύηση επιτυχίας.
Είναι όμως σύμπτωμα: σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο την ατιμωρησία, τον κυνισμό και τα χαμερπή ήθη. Και γι’ αυτό δέχεται επίθεση από παντού.
Αν θέλετε να αλλάξετε τη μοίρα σας, μην ψάχνετε για σωτήρες. Ψάξτε ποιοι φοβούνται την αλλαγή. Και αναρωτηθείτε γιατί.
Το πρώτο βήμα δεν είναι η κάλπη. Είναι να ανοίξετε τα μάτια σας"!
Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση. Ούτε για «σκληρό ροκ».
Πρόκειται για μια συντονισμένη προσπάθεια εξευτελισμού ενός προσώπου που τόλμησε κάτι ασύγγνωστο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα: να σηκώσει κεφάλι χωρίς να ζητήσει άδεια, να μιλήσει χωρίς κομματικό προστάτη, να απαιτήσει δικαιοσύνη χωρίς ανταλλάγματα.
Όταν η εξουσία κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο
Η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να αντιμετωπίσει τη Μαρία Καρυστιανού με υπαινιγμούς, διαρροές, ειρωνεία και συστηματική πολιτική υποτίμηση δεν συνιστά απλώς αυταρχική συμπεριφορά. Αποτελεί συνειδητή διολίσθηση σε πρακτικές απαξίωσης του αντιπάλου, έξω από κάθε πλαίσιο θεσμικής αντιπαράθεσης.
Δεν πρόκειται για «σκληρή πολιτική». Πρόκειται για την επιλογή της ηθικής απογύμνωσης ενός προσώπου που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα.
Γιατί απέναντι σε μια γυναίκα που ενσαρκώνει τη θυσία, την επιμονή και το ηθικό ανάστημα, ένα σύστημα εξουσίας που έχει μάθει να λειτουργεί με όρους ελέγχου και επικοινωνιακής υπεροχής αποκαλύπτει τα όριά του.
Ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών και το πρόσωπο που τον εξέφρασε δημόσια, μετατράπηκαν από «ενοχλητική υπενθύμιση» σε πολιτικό πρόβλημα. Και όταν το σύστημα νιώθει ότι απειλείται, δεν απαντά με επιχειρήματα. Απαντά με λάσπη.
Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση
Το πιο αποκαλυπτικό – και ίσως το πιο θλιβερό – στοιχείο είναι ότι οι επιθέσεις δεν προέρχονται μόνο από τη Νέα Δημοκρατία. Προέρχονται και από κόμματα της αντιπολίτευσης που βλέπουν καθαρά τον κίνδυνο: όχι να «δικαιωθεί» η Καρυστιανού, αλλά να τους αφαιρέσει ψηφοφόρους.
Γιατί αν μια πολιτική κίνηση που γεννήθηκε από κοινωνικό πόνο, έξω από μηχανισμούς, έξω από κομματικές επετηρίδες, βρει ανταπόκριση, τότε καταρρέει ένα θεμελιώδες αφήγημα: ότι «μόνο τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να κυβερνήσουν».
Έτσι, βλέπουμε μια παράδοξη σύμπλευση: άλλοι την κατηγορούν για «πολιτική εκμετάλλευση του πένθους», άλλοι για «αφέλεια», άλλοι για «επικινδυνότητα», κι άλλοι – πιο ύπουλα – προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως «εργαλείο άλλων».
Όλα εκτός από αυτό που πραγματικά είναι: μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε.
Χειρότερα από το σήμερα;
Η απάντηση είναι δυσάρεστη, αλλά αναγκαία: ναι, μπορεί να υπάρξει χειρότερο.
Και το χειρότερο δεν είναι μια άλλη κυβέρνηση. Είναι μια κοινωνία που παραιτείται.
Γιατί, ας το πούμε καθαρά: την ευθύνη για την πορεία μιας χώρας δεν την έχουν μόνο οι κυβερνήσεις. Την έχουν πρωτίστως οι λαοί.
Όταν ο πολίτης αποδέχεται τον εξευτελισμό ως «πολιτική κανονικότητα», όταν χειροκροτεί την απαξίωση του διαφορετικού, όταν φοβάται να στηρίξει κάτι νέο επειδή «δεν ξέρει πού θα βγει», τότε η παρακμή γίνεται συλλογικό έργο.
Ανοίξτε τα μάτια σας
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι «μεσσίας». Ούτε εγγύηση επιτυχίας.
Είναι όμως σύμπτωμα: σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο την ατιμωρησία, τον κυνισμό και τα χαμερπή ήθη. Και γι’ αυτό δέχεται επίθεση από παντού.
Αν θέλετε να αλλάξετε τη μοίρα σας, μην ψάχνετε για σωτήρες. Ψάξτε ποιοι φοβούνται την αλλαγή. Και αναρωτηθείτε γιατί.
Το πρώτο βήμα δεν είναι η κάλπη. Είναι να ανοίξετε τα μάτια σας"!
