ΠΗΓΗ: "AΔΕΚΑΣΤΟΣ" στην "κυριακάτικη δημοκρατία"
Αμέτρητα νοικοκυριά, που στενάζουν υπό το βάρος των Funds, προσβλέπουν σε μιά ανάσα από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, για την υπόθεση του ανατοκισμού των "κόκκινων" δανείων, που για χιλιάδες δανειολήπτες είναι θηλιά στο λαιμό.
Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, που αναμένεται να συγκροτηθεί στις αρχές του νέου έτους, θα πρέπει το 2026 να λάβει μία από τις κρισιμότερες αποφάσεις, που αφορά το εάν ο υπολογισμός στον ανατοκισμό των “κόκκινων” δανείων του νόμου Κατσέλη, πρέπει να γίνει επί της μηνιαίας δόσης, όπως ζητάνε οι δανειολήπτες ή επί συνόλου του κεφαλαίου της οφειλής, όπως απαιτούν τα funds.
H σοβαρότατη υπόθεση για τα πανωτόκια στις δόσεις των οφειλετών προς τα funds,
είχε συζητηθεί το Φεβρουάριο 2027 στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Ωστόσο ακόμη δεν έχει γίνει διάσκεψη του ανωτάτου δικαστηρίου, που θα κρίνει το μέλλον χιλιάδων νοικοκυριών.
Ο Αρειος Πάγος καλείται να απαντήσει με την απόφαση του στο προδικαστικό ερώτημα που εστάλη από το Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων, μετά τις αλληλοσυγκρουόμενες δικαστικές αποφάσεις για τον τοκισμό των τοκοχρεολυτικών δόσεων των οφειλετών προς τα funds.
Θετικό για τους δανειολήπτες είναι το γεγονός ότι, η πρώην Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη, στη συζήτηση ενώπιον της Ολομέλειας του Ανώτατου Δικαστηρίου είχε πάρει το μέρος των νοικυκυριών, καθώς είχε υποστηρίξει την άποψη ότι "ο υπολογισμός βάσει της μηνιαίας οφειλής «εναρμονίζεται με τον πρωταρχικό σκοπό του ν. 3869/2010, δηλαδή την αντιμετώπιση των σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων στα οποία οδήγησε η υπερχρέωση των φυσικών προσώπων και την απαλλαγή των χρεών των υπερχρεωμένων δανειοληπτών, προς εξυπηρέτηση του ευρύτερου δημόσιου συμφέροντος, σκοπού της επανάκτησης από τους τελευταίους της αγοραστικής τους δύναμης και της επανένταξής τους στην οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα"
.
Εκτοτε όμως δεν υπήρξε ούτε θετική,ούτε αρνητική εξέλιξη στην υπόθεση, αλλά μόνο στασιμότητα, καθώς ο Αρεοπαγίτης, ο οποίος είχε οριστεί εισηγητής από στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου και θα έπρεπε να υποβάλλει το σκεπτικό του, έλειψε αναπάντεχα με αναρρωτική άδεια από τον περασμένο Σεπτέμβριο, λόγω κατάγματος στο πόδι του.
Μάλιστα τον περασμένο Ιούλιο ο Αρεοπαγίτης, ο οποίος ανέρρωσε και επέστρεψε στην υπηρεσία του πριν από λίγες ημέρες, προήχθη σε Αντιπρόεδρο ΑΠ.
Στο μεταξύ μετεβλήθη και η σύνθεση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, αφού τον περασμένο Ιούνιο αποχώρησαν λόγω συνταξιοδότησης 17 Αρεοπαγίτες.
Αυτό θα έχει αποτέλεσμα, η απόφαση της Ολομέλειας ΑΠ να εκδοθεί με λιγότερους δικαστές από όσους μετείχαν στην αρχική συζήτηση στον Αρειο Πάγο, κάτι δεν θα είχε συμβεί, εάν η διάσκεψη του ανωτάτου δικαστηρίου είχε γίνει εντός του Ιουνίου και πάντως πριν από την αποχώρηση, λόγω συνταξιοδότησης των 17 ανώτατων δικαστών.
Από την πλευρά τους, τα funds (Τράπεζες, εταιρείες διαχείρισης, κ.λπ.) υποστηρίζουν ότι, το επιτόκιο των μηνιαίων δόσεων πρέπει να υπολογίζεται επί του συνόλου της οφειλής και όχι επί κάθε μηνιαίας δόσης, κάτι το οποίο έχει ως αποτέλεσμα η μηνιαία δόση του δανείου, να υπερδιπλασιάζεται.
Οι δανειολήπτες υποστηρίζουν ότι, η ορθή ερμηνεία του άρθρου 9 παρ. 2 του νόμου 3689/2010 (νόμος Κατσέλη), επιβάλλει το επιτόκιο να υπολογίζεται επί κάθε μηνιαίας δόσης και όχι επί του κεφαλαίου.
Οι δανειολήπτες υποστηρίζουν ότι, η ορθή ερμηνεία του άρθρου 9 παρ. 2 του νόμου 3689/2010 (νόμος Κατσέλη), επιβάλλει το επιτόκιο να υπολογίζεται επί κάθε μηνιαίας δόσης και όχι επί του κεφαλαίου.
Ορόσημο ήταν το σκεπτικό της πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Γεωργίας Αδειλίνη, η οποία στην πρόταση της υποστήριζε ότι, το επιτόκιο πρέπει να υπολογίζεται επί κάθε μηνιαίας δόσης και όχι επί του κεφαλαίου.
Σύμφωνα με την κ. Αδειλίνη: «Βασικό κριτήριο επί του οποίου εδράζεται η θέση αυτή, συνιστά η διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του, ο συνδυασμός της μεγαλύτερης κατά το δυνατόν ικανοποίησης των πιστωτών με τη βασική προστασία της προσωπικής αξιοπρέπειας και, συνακόλουθα, την εξασφάλιση και διατήρηση ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης του οφειλέτη και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του.
Τυχόν αντίθετη ερμηνεία, δηλαδή ο υπολογισμός του επιτοκίου επί του συνολικού κεφαλαίου οφειλής, που ορίστηκε στο πλαίσιο του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, εν είδει νέου προϊόντος δανείου με πιστούχο τον οφειλέτη, θα ήταν μεν σύμφωνη και αναμενόμενη με βάση την τραπεζική πρακτική, ως επιτρέπουσα την αποκόμιση του μέγιστου κέρδους για τον πιστωτή, θα οδηγούσε όμως εν προκειμένω στον εκ νέου εγκλωβισμό του δανειολήπτη σε υπέρογκες δόσεις, υπερβαίνουσες τις οικονομικές του δυνατότητες, καταστρατηγώντας έτσι το πνεύμα και τον σκοπό του νόμου.
Θα είχε δε αρνητικές επιπτώσεις και για το τραπεζικό σύστημα, καθόσον ενώ η διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογενείας του έχει, εκτός των άλλων, ως αποτέλεσμα την πληρωμή δανείων που διαφορετικά δεν επρόκειτο ποτέ να πληρωθούν λόγω αδυναμίας των οφειλετών, την αναστολή μαζικών πλειστηριασμών και τη συγκράτηση της αξίας των ακινήτων, το αντίθετο θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, των πλειστηριασμών, και τη συνακόλουθη μείωση της αγοραστικής αξίας των ακινήτων, επί ζημία όλης της εθνικής οικονομίας, μηδέ του τραπεζικού συστήματος εξαιρουμένου, πέραν της αυτονόητης απόγνωσης των οφειλετών, της αύξησης των οικονομικών ανισοτήτων, σε βάρος των ευάλωτων νοικοκυριών και υπέρ των οικονομικά ευρώστων μετόχων των τραπεζών και των διαφόρων εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις.»
Τυχόν αντίθετη ερμηνεία, δηλαδή ο υπολογισμός του επιτοκίου επί του συνολικού κεφαλαίου οφειλής, που ορίστηκε στο πλαίσιο του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, εν είδει νέου προϊόντος δανείου με πιστούχο τον οφειλέτη, θα ήταν μεν σύμφωνη και αναμενόμενη με βάση την τραπεζική πρακτική, ως επιτρέπουσα την αποκόμιση του μέγιστου κέρδους για τον πιστωτή, θα οδηγούσε όμως εν προκειμένω στον εκ νέου εγκλωβισμό του δανειολήπτη σε υπέρογκες δόσεις, υπερβαίνουσες τις οικονομικές του δυνατότητες, καταστρατηγώντας έτσι το πνεύμα και τον σκοπό του νόμου.
Θα είχε δε αρνητικές επιπτώσεις και για το τραπεζικό σύστημα, καθόσον ενώ η διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογενείας του έχει, εκτός των άλλων, ως αποτέλεσμα την πληρωμή δανείων που διαφορετικά δεν επρόκειτο ποτέ να πληρωθούν λόγω αδυναμίας των οφειλετών, την αναστολή μαζικών πλειστηριασμών και τη συγκράτηση της αξίας των ακινήτων, το αντίθετο θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, των πλειστηριασμών, και τη συνακόλουθη μείωση της αγοραστικής αξίας των ακινήτων, επί ζημία όλης της εθνικής οικονομίας, μηδέ του τραπεζικού συστήματος εξαιρουμένου, πέραν της αυτονόητης απόγνωσης των οφειλετών, της αύξησης των οικονομικών ανισοτήτων, σε βάρος των ευάλωτων νοικοκυριών και υπέρ των οικονομικά ευρώστων μετόχων των τραπεζών και των διαφόρων εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις.»
Από την πλευρά τους, τα funds υποστήριξαν ότι κακώς στάλθηκε το προδικαστικό ερώτημα του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων προς την τριμελή επιτροπή του Αρείου Πάγου, αλλά και κακώς η τριμελής επιτροπή υπό την πρόεδρο του Ανωτάτου Πολιτικού Δικαστηρίου κ. Κλάπα, έκρινε ότι το ζήτημα είναι μείζονος σημασίας και το εισήγαγαν στην πλήρη Ολομέλεια.
