ΠΗΓΗ: "ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ στην κυριακάτικη δημοκρατία"
"Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού...". Το προφητικό άσμα του Τζίμη Πανούση έχει βρει απόλυτη έκφραση στον Αρειο Πάγο, όπου πρόσφατα... καγκελώθηκε και εξωτερικά.
Βέβαια πολλοί είναι αυτοί, ακόμη και στο εσωτερικό του Αρείου Πάγου, που τα αποκαλούν τα... "κάγκελα του τρελού". Και όχι άδικα, αφού το μόνο που μπορεί να περιορίσουν είναι κάποιον με ψυχολογικά προβλήματα, που θα επιχειρήσει να τα παραβιάσει, καθώς αν κάποιος «τρελός» ή κακόβουλος θελήσει να εισβάλει, το μόνο που έχει να κάνει είναι να περπατήσει λίγα μέτρα παραπέρα και να μπει ανενόχλητος από τον γύρω-γύρω ανοιχτό χώρο. Τα κάγκελα, δηλαδή, προστατεύουν τον Άρειο Πάγο μόνο από εκείνους που θα επέλεγαν να μπουν... σε ευθεία γραμμή και από την πόρτα τους, που παραμένει ανοιχτή και αφύλαχτη!.
Το πόσο ακριβώς στοίχισε αυτή η νέα έμπνευση παραμένει, προς το παρόν, επτασφράγιστο μυστικό, αφού η σχετική δαπάνη φαίνεται πως έχει απορροφηθεί μέσα σε γενικότερα κονδύλια «ασφαλείας».
Το θέμα ωστόσο δεν είναι μόνον τα κάγκελα και το κόστος, για τον έλληνα φορολογούμενο. Αλλά η σημειολογία τους, η οποία είναι... εκκωφαντική. Οταν η Δικαιοσύνη νιώθει την ανάγκη να κλειδώνεται πίσω από σιδεριές, ηλεκτρικές μπάρες και ψηφιακές αμπάρες, μάλλον δείχνει πόσο έχει αποκοπεί από την ίδια την κοινωνία.
Το Μέγαρο της Δικαιοσύνης έχει μετατραπεί σε οχυρό, καθώς μετά τις περίφημες ηλεκτρικές μπάρες, που τοποθετήθηκαν επί των ημερών της προεδρίας της Ιωάννας Κλάπα, αλλά και το ηλεκτρονικό κλείδωμα στους εσωτερικούς ορόφους, με πανάκριβες δρύινες πόρτες ασφαλείας με ειδικές κάρτες και συστήματα ελέγχου, που αποκόπτουν πλήρως την ελεύθερη πρόσβαση προς τα γραφεία της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, οι αρμόδιοι δεν χόρτασαν κάγκελα και σκέφτηκαν ίσως ότι, το έργο της οχύρωσης έμεινε μισό. Έτσι, τοποθέτησαν και βαριά μασίφ σιδερένια κάγκελα, περιζώνοντας το ανώτατο δικαστικό μέγαρο της χώρας.
Βέβαια πολλοί είναι αυτοί, ακόμη και στο εσωτερικό του Αρείου Πάγου, που τα αποκαλούν τα... "κάγκελα του τρελού". Και όχι άδικα, αφού το μόνο που μπορεί να περιορίσουν είναι κάποιον με ψυχολογικά προβλήματα, που θα επιχειρήσει να τα παραβιάσει, καθώς αν κάποιος «τρελός» ή κακόβουλος θελήσει να εισβάλει, το μόνο που έχει να κάνει είναι να περπατήσει λίγα μέτρα παραπέρα και να μπει ανενόχλητος από τον γύρω-γύρω ανοιχτό χώρο. Τα κάγκελα, δηλαδή, προστατεύουν τον Άρειο Πάγο μόνο από εκείνους που θα επέλεγαν να μπουν... σε ευθεία γραμμή και από την πόρτα τους, που παραμένει ανοιχτή και αφύλαχτη!.
Το πόσο ακριβώς στοίχισε αυτή η νέα έμπνευση παραμένει, προς το παρόν, επτασφράγιστο μυστικό, αφού η σχετική δαπάνη φαίνεται πως έχει απορροφηθεί μέσα σε γενικότερα κονδύλια «ασφαλείας».
Το σίγουρο είναι ότι ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε διπλό το μάρμαρο: μια φορά για να αγοραστούν οι κακόγουστες σιδεριές ύψους 2,5 μέτρων και άλλη μία για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, καθώς για να στερεωθεί η σιδερένια περίφραξη, οι εργάτες τρύπησαν και κατέστρεψαν τα πανάκριβα μάρμαρα του στηθαίου στο προαύλιο.
Το θέμα ωστόσο δεν είναι μόνον τα κάγκελα και το κόστος, για τον έλληνα φορολογούμενο. Αλλά η σημειολογία τους, η οποία είναι... εκκωφαντική. Οταν η Δικαιοσύνη νιώθει την ανάγκη να κλειδώνεται πίσω από σιδεριές, ηλεκτρικές μπάρες και ψηφιακές αμπάρες, μάλλον δείχνει πόσο έχει αποκοπεί από την ίδια την κοινωνία.
Το κύρος της Δικαιοσύνης δεν θωρακίζεται με κρυφά κονδύλια, ηλεκτρονικά κλειδιά και σίδερα, αλλά με αποφάσεις που ανασαίνουν τον αέρα της αλήθειας. Αυτά, για να μην τρελαθούμε τελείως...
